Voor kwalitatieve vertalingen van het Nederlands naar het Spaans. Ik doe daarnaast correctiewerk van vertalingen van het Nederlands en het Frans naar het Spaans.
De hand van Fatima
Volgens mij heb ik al verschillende keren geschreven dat ik heel graag historische romans en over geschiedenis lees. Ik werk als vrijwilligster bij een organisatie waar we analfabete vrouwen helpen om Nederlands te leren. Het grootste deel van deze vrouwen is moslima. Daarom heb ik de laatste tijd veel over de islam gelezen om te proberen er meer over te weten en van te begrijpen, zowel over de godsdienst zelf als over de verschillende volken die deze godsdienst hebben gevormd. Ik had ergens gelezen over De hand van Fatima, het net uitgegeven tweede boek van Ildefonso Falcones, de schrijver van De kathedraal van de zee (met dit boek ben ik nu net begonnen). De hand van Fatima gaat over het verdrijven van de moren uit Spanje, precies 400 jaar geleden (de verordening werd op 17 januari 1610 bekend gemaakt). Toen ik over dit boek las, ging ik er meteen naar op zoek. De Nederlandse vertaling zal in mei verschijnen, gemaakt door Marga Greuter (voor iedereen bekend dankzij De Talen) en Joke Mayer (mijn voormalige docente bij het ITV). Toen ik het boek in handen had (dankzij de Spaanse afdeling van Plantage Boekhandel in Amsterdam), heb ik het in enkele dagen uitgelezen. Ik vond het echt fascinerend! Voor wat ik gelezen heb, houdt Ildefonso Falcones zich heel strikt aan de feiten. Ik heb alleen maar dit ene boek van hem gelezen, maar ik vind dat hij een indrukwekkende wijze heeft om het verhaal te vertellen. Je kunt het boek niet meer opzij leggen.
Ik kan niet ontkennen dat het lezen van de afschuwelijke feiten die in het boek beschreven staan, begaan door de Inquisitie namens hun God en hun godsdienst, meteen de verhalen over de Spaanse verovering van Mexico in mijn herinneringen brachten. Iedereen heeft ooit wel gelezen over de afschuwelijke dingen die de Inquisitie in Mexico en heel Latijnsamerika heeft begaan. Ongeloofelijk dat toen vijfhonderd jaar van de ontdekking van het nieuwe continent werd ‘gevierd’, dit feit ‘de ontmoeting van twee werelden’ werd genoemd. Niets was minder waar dan dat. Het was de absolute vernietiging van één cultuur door de andere. Het is niet voor niets dat de stenen die ooit de prachtige indiaanse tempels vormden, de basis zijn geworden van de kerken en kathedralen van de Spanjaarden die door indiaanse handen zijn gemaakt. Dezelfde indianen die van al hun goud en zilver zijn beroofd, maar vooral van hun cultuur, hun godsdienst en hun recht om mens te zijn. De indianen werden tot slaven gemaakt, vernederd, tot de onwetenheid veroordeeld en hun enige manier om hun pijn te verzachten was de alcohol, rijkelijk door de veroveraar aangeboden.
In De hand van Fatima wordt over het leven van Hernando verteld, zoon van een moslima, product van de verkrachting door een katholieke priester. Hernando is met blauwe ogen geboren, het duidelijkste bewijs van zijn oorsprong. Hij wordt daardoor de Nazarener genoemd. Hij is een overtuigd moslim, maar om zijn en het leven van zijn familie te redden, moet hij zich voordoen als katholiek. Op deze wijze kon hij ook werken aan het belangrijkste doel in zijn leven: tolerantie binnen de twee verschillende godsdiensten en dat katholieken en moslims in harmonie zouden kunnen leven. Tijdens zijn strijd heeft hij de wreedheid van de aanhangers van beide godsdiensten ondergaan. Zowel de katholieken als de moslims zagen hem als een verrader – op een moment zelfs zijn vrouw en zijn moeder –. Zij mochten niet weten dat hij, dag in dag uit, zijn leven riskeerde om zijn doel te bereiken.
Ik heb maar één woord om het boek te definieren: geweldig!
http://www.uitgeverijsijthoff.nl/index.php?option=com_books&task=book&id=4478&Itemid=3
La mano de Fátima
Como
creo que ya lo he dicho en varias ocasiones, me gusta mucho leer sobre historia
y novelas de contenido histórico y como trabajo como voluntaria en una
organización donde se ayuda a mujeres analfabetas a aprender holandés y éstas,
en su mayoría, son musulmanas, me he interesado el último tiempo en tratar de
conocer y comprender la historia de la religión musulmana y los diferentes
pueblos que la han abrazado. Leí que Ildefonso Falcones, el autor de La catedral del mar (que acabo de
empezar a leer) recién publicó su segundo libro, La mano de Fatima, sobre la expulsión de los moros de España,
sucedida hace exactamente 400 años (el decreto se hizo público el 17 de enero
de 1610), así que inmediatamente me di a la tarea de conseguir el libro (a
través de Plantage Boekhandel en
Amsterdam) del cual aparecerá la versión en holandés en mayo, traducida, por
cierto, por Marga Greuter (de todos conocida, entre otras cosas a través de De Talen) y Joke Mayer (exmaestra mía en
el ITV). Leí el libro en unos cuantos días pues me resultó verdaderamente
fascinante. Por lo que sé, Ildefonso Falcones se apega de una manera muy
estricta a los hechos históricos pero además tiene, por lo que puedo juzgar al
haber leído hasta ahora sólo un libro suyo, una manera fabulosa de contarnos la
historia y no puedes parar sino hasta que has terminado de leer el libro.
Obviamente
no puedo negar que los horrores que leí en este libro, cometidos por la
Inquisición en nombre de su Dios y su religión, me hicieron recordar lo que
todos hemos leído en innumerables ocasiones sobre los horrores cometidos por
esa misma institución durante la conquista de México y Latinoamérica. Sin
embargo, al ‘celebrarse’ los quinientos años del descubrimiento de
Latinoamérica, pretendieron llamar a este hecho El encuentro de dos mundos. Nada más alejado de la verdad, fue la
total destrucción de un pueblo por el otro; no es casual que los antiguos
templos indígenas forman la base de las iglesias y catedrales construídas por
los españoles con la mano de obra indígena; esos indígenas a los que les
robaron no sólo todo el oro y la plata imaginable, sino lo más importante: su
cultura, su religión, su derecho a ser; fueron esclavizados, humillados y
empujados al alcohol y arrinconados en la ignorancia.
La mano de Fatima nos relata la historia de
Hernando, un joven nacido de una mujer musulmana, producto de la violación de
un sacerdote cristiano y que nació con el estigma que habría de marcarlo por el
resto de su vida: ojos azules, por lo que era llamado nazareno. A pesar de ser musulmán por convicción, tuvo que fingir
ser cristiano para salvar su propia vida y la de su familia y poder trabajar
para el que era su mayor anhelo: lograr la tolerancia religiosa y que
cristianos y musulmanes pudieran vivir en paz y armonía. Durante su lucha
conoció la crueldad de los seguidores de ambas religiones y tanto musulmanes
como cristianos lo repudiaban y en un momento dado, incluso su esposa y su madre,
lo consideraban un traidor cuando que en realidad exponía su vida día a día
para lograr su objetivo.
No
tengo otra palabra para definir este libro: ¡fascinante!
http://www.megustaleer.com/me_gusta_leer/Libros/L/La-mano-de-Fatima-ES/La-mano-de-Fatima
Loco afán, crónicas de Sidario
Mi
amigo Hugo me prestó el libro Loco afán,
crónicas de Sidario, de un autor chileno que, hasta antes de leer este
libro, no conocía: Pedro Lemebel, escritor y artista plástico que escribe, fundamentalmente,
sobre marginalidad, en su calidad de homosexual y travesti y que ha hecho de la
provocación una herramienta para hacer denuncia política.
Un
hecho muy particular del escritor, es que utiliza el apellido de su madre, ya
que su nombre real es Pedro Mardones Lemebel y esto lo explica con la frase
siguiente: “El Lemebel es un gesto de
alianza con lo femenino, inscribir un apellido materno, reconocer a mi madre
huacha desde la ilegalidad homosexual y travesti”.
Loco afán, crónicas de Sidario, son cuentos cortos en los que
el autor nos habla de la vida de los homosexuales y travestis, conformada por
todo tipo de sinsabores y desventuras, una de ellas de dramáticas consecuencias:
el sida. El libro te va llevando por diferentes pasajes de la vida de los
personajes que están llenos de ternura, de solidaridad pero también de risas y
picardía. Con algunos de los cuentos puedes reirte ante las locuras y
ocurrencias de los personajes; otros te pueden conmover hasta las lágrimas al
hablarte, por ejemplo, de la amiga ya contagiada por ‘el bicho’ que está a las
puertas de la muerte y se la pasa dándole órdenes a sus amigas para que cumplan
todos y cada uno de sus caprichos y la ternura de éstas que son capaces de
salir en medio de la noche, bajo la lluvia a buscar la última locura que a su
amiga se le acaba de ocurrir, un helado de naranja, por ejemplo y como, después
de su muerte, hacen todo aquello que está en su mano para que se siga viendo
‘bonita’ como a ella le gustaba.
El
libro también nos habla de la hipocresía y doble moral de la sociedad al
relatarnos cómo durante la dictadura pinochetista los militares abarrotaban,
noche a noche, los clubes travestis clandestinos.
El
libro es una metáfora de principio a fin, debo confesar que en un primer
momento me gustó mucho y que me rompí la cabeza pensando cómo podría traducir
determinadas cosas al holandés, pero después de 100 páginas estaba ya un poco
agotada de tanta metáfora.
Creo
que el libro, a pesar de tener tan marcado el saborcito chileno, nos brinda una
clara perspectiva de la realidad Latinoamericana de los grupos marginados.
http://www.memoriachilena.cl/temas/dest.asp?id=pedrolemebel%281955-%29loco
Compartiendo sabores de Antoinette Ibarra
Vandaag wil ik over een heel bijzonder boek schrijven. Het gaat over het prachtige kookboek ‘Compartiendo sabores’, geschreven door mijn vriendin Antoinette Ibarra. Antoinette is een artiest in alle opzichten. Wie ooit haar gerechten heeft geproefd weet hoe heerlijk en met hoeveel aandacht ze gemaakt zijn. Maar Antoinette graveert ook en zij heeft een beeldschone, originele gravure op het kaft van elke exemplaar van het boek gemaakt (zie foto). Het boek is met de hand geschreven en Antoinette heeft ook elke bladzijde met een schilderijtje geïllustreerd. Het boek beschrijft heerlijke voorgerechten, soepen, gerechten met kip en vlees, vegetarische gerechten, salades en nagerechten. Dit boek, haar tweede, is zo populair dat alle exemplaren in het Spaans reeds verkocht zijn. Ik ben de gelukkige eigenares van één van de prachtige exemplaren (en ook van haar eerste boek)! Maar Antoinette, als nieuwkomer in Frankrijk, heeft ook een Franse versie van haar eerste boek gemaakt. Dus, wil je een prachtig en uniek boek voor jezelf of als cadeau, neem dan contact met Antoinette:
Antoinette
Ibarra: tuanibarra@yahoo.com
Antoinette
Ibarra: tuanibarra@yahoo.com
De nacht van de schreeuw
Ik heb lang gewacht met het schrijven van dit bericht na het lezen van het boek, want het is heel pijnlijk voor mij om over dit boek te schrijven. Ik heb het van goede vrienden cadeau gekregen. De nacht van de schreeuw van Marjon van Royen, het verhaal over haar werk als NOS correspondente in Mexico.
Het is moeilijk voor mij te geloven dat al de afschuwelijke dingen die zij mee gemaakt heeft in mijn land echt zijn gebeurd. Van oneerlijke, corrupte mensen tot verkrachtingen en moord op straat met de zegening van de corrupte politie. Politici, vrienden, politie, iedereen is te koop, behalve Sandra, de vrouw uit de sloppenwijk met wie Marjon een prachtige vriendschap sluit ondanks alle culturele verschillen. Als ik het boek zou hebben gelezen zonder te mogen weten waar het zich afspeelt, zou ik absoluut geloofd hebben dat alles in een ver, onbekend land (voor mij) gebeurde. Een zin uit min of meer het begin van het boek heeft veel indruk op mij gemaakt: iedereen in Mexico draagt een masker.
Marjon kwam in Mexico als NOS correspondente en begon met een huis te zoeken. Op deze manier maakte zij kennis met verschillende mensen en situaties. Zij kreeg bijvoorbeeld huizen aangeboden zonder ramen; leerde iemand kennen die zich als docente Engels voorstelde tot ze op een moment ondekte dat de vrouw geen Engels sprak; toen zij eindelijk een huis had gevonden dat aan haar eisen voldeed, regelde zij een ploeg schilders. Toen zij merkte dat, ondanks het verloop van dagen, er niets in haar huis veranderde, gaf zij hen, boos, het bevel om ‘alle ramen’ meteen te schilderen. Toen zij even later terug kwam was al het glas van de ramen geschilderd en als reactie op haar kwaadheid/ongeloof, kreeg ze te horen dat zij niet gewend waren om bevelen van een vrouw te krijgen.
Daarna heeft Marjon kennis gemaakt met Sandra, een kokkin uit een sloppenwijk en met haar heeft zij een ongekend, sterke vriendschap gesloten. Vriendschap waarin géén van de mensen in Marjon’s omgeving geloofde, want hoe kan immers een Europese vrouw een vriendschap met een indiaanse sluiten?
Als nog een voorbeeld van de overal aanwezige corruptie vertelt Marjon dat haar huis aan een discotheek grensde waarvan de hele buurt o.a. veel geluidsoverlast had. Marjon heeft geprobeerd er iets tegen te doen, waarbij ze op een moment ontdekte dat de discotheek diende als geldwasserij van een drugsbende. Als gevolg van haar ontdekking, heeft ze vele intimidaties en bedreigingen ontvangen.
Volgens haar boek heeft Marjon weinig leuke momenten in Mexico gekend. Zij moest uiteindelijk, samen met haar 6 katen bijna uit het land ontsnappen omdat haar verblijfsvergunning ten einde liep. Zij ging naar het Ministerie van Binnenlandse Zaken om een nieuwe te regelen. Daar kwam zij een medewerker tegen die heel vriendelijk en behulpzaam reageerde. Hij pakte alle papieren van haar aan en hij zei dat hij zou zorgen voor de nieuwe verguning. Een truc om haar de deur uit te sturen zonder papieren. Ondanks de bemiddeling van een advocaat, een ‘vriend’ die bij een mensenrechtenorganisatie werkte, kon zij de situatie niet meer recht zetten. Dat allemaal, waarschijnlijk als gevolg van haar acties tegen de discotheek. Maar iets zal nooit veranderen na haar verblijf in Mexico: haar vriendschap met de indiaanse kokkin Sandra.
Ondanks wat er in staat pijnlijk voor mij is, raad ik het boek absoluut aan. Marjon heeft een zalige manier om haar vreselijke ervaringen te vertellen!
http://www.marjonvanroyen.nl/index.php?option=com_content&view=section&layout=blog&id=4&Itemid=37
De boekhandelaar van Kaboel van Åsne Seierstad
Ik schrijf dit bericht in het Nederlands, speciaal voor Irene Wolff van ECHO!
Het laatste boek dat ik gelezen heb is De boekhandelaar van Kaboel van Åsne Seierstad een Noorse journaliste. Zij is in het voorjaar van 2002, na de val van de Taliban, een aantal maanden in Afghanistan geweest bij de familie van Soeltan, een boekhandelaar in Kaboel.
Hoe meer ik over Afghanistan lees hoe gefascineerde ik over dit land raak. Maar ook hoe schokkender ik de verhalen van de vrouwen er vind.
Soeltan is het hoofd van een grote familie waarvan hij een soort monarch is. Hij bepaalt het leven van de rest van de familie en er is niemand die tegen zijn wil in durft te gaan. De vrouwen hebben er, natuurlijk, niets te vertellen. Het maakt niet uit of het over het dagelijks leven gaat en zaken van weinig belang of over het vrij laten van een ontzettend arme timmerman die enkele ansichtkaarten in Soeltan’s boekwinkel durfde te stelen; het is Soeltan die alles bepaalt.
Ik las in dit boek het verhaal van een meisje dat naar een afspraak met een man in een park durfde te gaan en zij wordt, in opdracht van de moeder, door haar broers van het leven beroofd. Dat is misschien wat het meest indruk op mij heeft gemaakt, niet zo zeer de afschuwelijke verhalen van meisjes die voor eerzaken vermoord of op een brutale wijze worden geslagen, maar het feit dat er, altijd, vrouwen achter deze beslissingen zitten. Een voorbeeld: Soeltan was getrouwd met Sjarifa. Maar omdat zij al oud was, heeft Soeltan een jongere vrouw als tweede vrouw gekozen. Sjarifa voelde zich vernederd. Maar de harde manier hoe zij andere vrouwen beoordeelt is schokkend.
De boerka maakt veel gevoelens los in mij. Ik probeer me voor te stellen hoe het idee is ontstaan om dit kledingstuk voor de vrouwen te ontwikkelen. Maar vooral, hoe een vrouw er zich in kan voelen. Ik vond heel ontroerend om te lezen dat vrouwen zo veel aandacht aan hun schoenen besteden, want het is alles wat zij van zich mogen laten zien. Voor de schrijfster was het dragen van de boerka natuurlijk haar redding omdat zij ongemerkt tussen alle mensen kon snuffelen en alles observeren.
Ik las recentelijk dat de boekhandelaar in Kaboel Åsne Seierstad naar de rechter heeft gesleept. Hij meent dat de schrijfster zijn recht heeft geschonden en hem en zijn familie in gevaar heeft gebracht.
Iedereen die belangstelling voor dit land heeft, zal zeker dit boek heel boeiend vinden. De journaliste heeft een meeslepende wijze gevonden om je door Afghanistan en het leven van de familie van de boekhandelaar in Kaboel te leiden.
Malinche de Laura Esquivel
Hace mucho que no escribo para mi bitácora y ya es tiempo de modificar esta situación.
Les contaré que uno de los últimos libros que leí fue Malinche de Laura Esquivel y empezaré por platicarles, para aquellos que no conocen esta parte de la historia de México, quien fue (o es) Malinche.
Malinche es uno de los personajes históricos más odiados en México. Nació en Coatzacoalcos, Veracruz, algunos años antes de la llegada de los españoles a México y a muy corta edad se quedó huérfana de padre y su madre la vendió como esclava. Después de ser ‘propiedad’ de varios caciques indígenas, Hernán Cortés la utilizó como traductora ya que hablaba maya, náhuatl y aprendió el español rápidamente. A pesar de que los españoles contaban, entre otras cosas, con armas de fuego, barcos y caballos, todo esto desconocido para los indígenas, se considera que sin la valiosa cooperación de Malinche los españoles no hubieran logrado conquistar México. Incluso se dice que Cortés la consideró, después de Dios, su arma más importante contra los indígenas.
Malinche es pues, a los ojos de la mayoría de los mexicanos, la imagen de la traición por excelencia y existen los términos ‘malinchismo’ y ‘malinchista’, es decir, la preferencia por aquello que viene del extranjero y el insulto ‘hijo de puta’ se utilizó por primera vez en México para nombrar al hijo que Malinche tuvo de Cortés.
Después de esta pequeña introducción volvamos al libro de Laura Esquivel. La verdad es que me sorprendió en todos sentidos. Hace muchos años que leí Como agua para chocolate y debo confesar que no me dejó mayor huella. Me acuerdo sí que me gustó y que después vi la película pero no más que eso. En Malinche me gustó su estilo aunque, debo confesar que volví a cometer un pecadillo y ¡leí el libro en holandés (mea culpa)! El original en español forma ya parte de mi larga lista de libros que tengo que comprar en México. El caso es que su estilo me gustó, me parece que está colmado de pasión y escrito con una visión muy femenina. Por supuesto no puedo saber que tan lealmente se apegó a los hechos históricos, lo único que sé es que la referencia que hace a los hechos coincide totalmente con lo que yo había leído anteriormente en libros de historia. Estos hechos los combina de una manera muy agradable con imágenes romantizadas (los españoles protestarán seguramente cuando lean esta palabra).
En su novela nos transporta al tiempo de la conquista y nos permite adentrarnos en los pensamientos y sentimientos de Malinche y considerar la posibilidad de que no haya ayudado a los españoles en contra de su propia raza por un afán de venganza sino porque, según Esquivel, no estaba de acuerdo con las ofrendas humanas que realizaban los aztecas y pensó que los españoles habrían de terminar con esta práctica. Cuando se dio cuenta que los españoles eran capaces de cometer masacres a sangre fría sin otro objetivo que obtener riquezas se sintió decepcionada. No sé en qué esté basada su teoría pero sí puedo decir que su bibliografía es impresionante.
Nuestros más grandes escritores: Carlos Fuentes, Octavio Paz, el maestro Fernando Benítez (periodista, narrador, antropólogo, historiador, diplomático y catedrático), Rubén Salazar Mallén han escrito sobre Malinche como ‘la imagen de la traición por antonomasia’.
Si les interesa formarse una opinión propia, les recomiendo leer el libro de Laura Esquivel y, por ejemplo La Ruta de Cortés de Fernando Benítez o esta defensa que el escritor e investigador cancunense Claudio Obregón Clairin hace de Malinche (http://literaturaymundomaya.blogspot.com/2009/03/la-malinche-en-paz.html).
Malinche, Laura Esquivel:
Uit liefde voor een strijder de Brigitte Brault
Uit liefde voor een strijder (Por amor a un combatiente, aparentemente no está traducido al español) es un libro de la periodista francesa Brigitte Brault, quien tuvo que ir a Afganistán por cuestiones de trabajo y se quedó tan impresionada con aquel país que decidió regresar, instalarse en Kabul e iniciar una escuela de periodismo para mujeres, poco tiempo después de la caída del régimen talibán.
La escritora nos relata, de una manera muy conmovedora cómo llegan, para una entrevista, las jovencitas que quieren estudiar en su escuela, envueltas en una burka y con la angustia pero al mismo tiempo la esperanza reflejadas en la mirada y cómo con el paso del tiempo van evolucionando hasta convertirse en valerosas periodistas. Nos hace testigo de este proceso, paso a paso. Algunos pasajes están llenos de risas y esperanza pero en general son sumamente conmovedores y van acompañados de angustia, frustración, impotencia y lágrimas.
En uno de los viajes que realiza la escritora con su grupo de alumnas al interior del país para hacer algunas entrevistas a mujeres que viven en lugares apartados, conoce a un respetado líder pastún y se enamora de él desde el primer momento. Él también se enamora de ella pero este amor está sazonado con sabores diversos, desde los más dulces hasta los más amargos.
Me dejó muy impresionada el hecho de que una mujer francesa, defensora de los derechos de la mujer y con un amplio sentido de la libertad decidiera, por amor, aceptar una relación con un hombre casado, con hijos y que cree en el derecho del hombre a la poligamia. La relación que se da entre la periodista y la esposa del combatiente está llena de ternura y de respeto hacia la otra.
La escritora decide volverse musulmana y dice encontrar en la religión de Mahoma una paz que nunca logró encontrar en el cristianismo.
Me gustó mucho el libro, está colmado de pasajes conmovedores, nos ayuda a adentrarnos en la historia de Afganistán y el diario caminar de sus habitantes. Lo único que me pareció una lástima es que la escritora en determinados momentos se pierde demasiado en los detalles de su relación amorosa y su deseo de casarse con el líder pastún y tener hijos. Eso me cansó un poco. Por lo demás es un libro que vale la pena de ser leído.
El juego del ángel de Carlos Ruíz Zafón
Carlos Ruíz Zafón me ha regalado de nuevo, momentos llenos de entretenimiento y emoción con su libro El juego del ángel (Het spel van de engel) que, por una razón que no entiendo (bueno sí, marketing, claro), está anunciado como la continuación de La sombra del viento (De schaduw van de wind). En este libro volvemos a encontrar a algunos de los personajes ya conocidos y el cementerio de los libros olvidados, pero la historia no guarda ninguna relación con la anterior.
Tengo que admitir que me costó un poco de tiempo y algunas páginas ‘tomarle el gusto’ pero una vez que lo conseguí lo leí de un tirón casi sin respirar. Extraordinario!
En esta ocasión tenemos, en lugar de Fermín, ese personaje encantador pero en ocasiones tan pesado, a Isabela. La ayudante del escritor que se empeña en solucionarle la vida y que al final logra adentrarse en su corazón y dejar una profunda huella.
Otra cosa que tengo que admitir con un poco de vergüenza es que, como latinoamericana, me cuesta en ocasiones un poco de esfuerzo encontrarle el gusto al estilo ibérico. Con La Sombra del viento no tuve este problema porque lo leí en holandés (algo que también es cuestionable, lo sé) pero mi impaciencia por leer El juego del ángel no me permitió esperar a que apareciera la traducción y no me resultó fácil después de leer un libro ‘neutral’ leer la segunda parte tan ‘española’.
Sobra decir que durante la carrera de traducción, esta diferencia entre el español peninsular y el latinoamericano fue un constante problema para mi. En ocasiones ‘descubro’ con gran sorpresa y un poco de molestia, lo influenciados que estamos, por lo menos en México, por el inglés. Esto ha sido también motivo de discusión durante los talleres de traducción literaria. Esta vez descubrí, por ejemplo, que los peninsulares utilizan la palabra desvelar en el sentido de ‘revelar’, es decir, dar a conocer algo que se mantenía secreto. En Latinoamérica decimos develar y buscando en Internet me encontré con un par de discusiones al respecto. No tenía idea de esta diferencia.
En fin, termino esta pequeña nota diciendo que El juego del ángel me pareció un libro estupendo , que Carlos Ruíz Zafón tiene un estilo magistral para mantenerte en suspenso. No te lo pierdas!
Referentie Ernestine Roth (leidinggevende)
Sinds september 2005 ken ik Gabriela Canseco als collega bij de ISKB - Utrecht, een stichting die de onderlinge ontmoeting bevordert van Utrechters en mensen die niet in Nederland geboren zijn. Het Vrouwen Ontmoetingsproject (VOP) is een van onze grootste projecten. Via dat project komen per jaar honderden allochtone vrouwen in aanraking met de Nederlandse cultuur en verbeteren zij hun Nederlands. Gabriela is in eerste instantie begonnen als lesgeefster bij een Turkse vrouw thuis. Na een paar maanden gaf zij aan contactvrouw te willen worden, vrijwilligers met een leidinggevende functie binnen een bepaalde wijk. Na een inwerkperiode en een cursus is Gabriela enthousiast begonnen in 2006.
Inmiddels is zij een vertrouwd lid van ons contactvrouwenteam, begeleidt zij nieuwe contactvrouwen en heeft zij onze taalconsulente vervangen toen zij met zwangerschapsverlof ging.
Wij kennen Gabriela als een harde gedreven werker. Zij is betrouwbaar in het nakomen van afspraken en heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Door haar Mexicaanse achtergrond kan zij regelmatig als ervaringsdeskundige spreken als het gaat om multiculturele vraagstukken in het werkveld.
Zij gaat met nieuwsgierigheid, een warme directheid en creativiteit aan haar werk. Haar kwaliteit van werk en persoonlijkheid zien wij als een bijzondere aanwinst in ons team.
Utrecht, februari 2009
Ernestine Roth
VOP & MOP projectcoördinator
Naaste collega en leidinggevende van Gabriela
Taller de traducción literaria neerlandés-español
El Nederlands Literair Productie- en Vertalingenfonds organiza cada año de Literaire Vertaaldagen. El primer día consiste en un encuentro general entre traductores literarios de diferentes idiomas y algunos de ellos comparten sus experiencias con los asistentes. Para el segundo día los participantes preparan una traducción que discuten en grupos divididos por idioma, tanto del como hacia el neerlandés. Por razones que desconozco, el Fondo no organiza durante el segundo día un taller de traducción neerlandés-español, por lo que Diego Puls, reconocido traductor, organiza cada año de manera paralela y conjuntamente con el Instituto Cervantes, este taller.
Los pasados días 15 y 16 de agosto tuve la oportunidad de disfrutar, por segunda vez, de este encuentro que resulta, no sólo sumamente grato, sino fundamentalmente muy enriquecedor y en el que se aprenden y ‘descubren’ muchas cosas.
Este año Diego escogió dos textos muy interesantes y, además, completamente diferentes. El viernes discutimos la traducción de tres fragmentos de De stille kracht de Louis Couperus. Sobra decir que este texto representa un reto pues data de 1900 y está escrito en el estilo muy particular de Couperus con largas y complicadas frases, colmadas de calificativos.
En el primer momento el texto me asustó un poco pero a medida que lo iba ‘descubriendo y desmenuzando’ me iba gustando más, por lo que acabo de rentar en la biblioteca el dvd de la serie que se hizo sobre este libro hace algunos años; leo frecuentemente la website de la Genootschap Louis Couperus y acabo de 'bajar' el libro en pdf, gracias a la Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren.
El segundo día discutimos la traducción de un fragmento de Turks Fruit de Jan Wolkers. Como nos reímos con el lenguaje de Wolkers y, sobre todo, dando rienda suelta a nuestra imaginación para encontrar la traducción de algunas frases.
Con la discusión de este texto recordé lo que Arturo Vázquez Barrón, mi maestro de traducción francés-español en México, extraordinario traductor y el mejor maestro que he tenido jamás, nos hizo experimentar alguna vez al darnos también dos textos totalmente diferentes para traducir. Uno de ellos era una ficha técnica y el otro un texto lleno de expresiones muy coloquiales. La ficha técnica ofrece determinados problemas pero una vez que conoces ciertos términos resulta menos complicado. Sin embargo, un texto como el de Wolkers, con ese lenguaje tan ‘picante’ y lleno de ‘imágenes’ requiere, no sólo el conocimiento de la lengua, sino también una pizca de imaginación y, claro, experiencia en la vida.
El taller fue muy enriquecedor. Discutimos, aprendimos, nos reimos y todo esto bajo la agradable y experimentada dirección de Diego Puls. ¡Gracias Diego!
Laatste reacties